Doordat ik de dossiers van afstand volg, heb ik wat meer afstand van de dagelijkse hectiek. Dat heeft ook zo zijn voordeel. Ik denk nog even aan het incident over het couperen van de staarten. Een undercovercamerateam maakte de film. Undercover om het couperen van staarten in de sfeer van veroordeling  te brengen. Alsof burgers even mee mogen kijken met een ‘groot’ geheim binnen de varkenshouderij. Mijn reactie daarop is helder: "We hebben niets te verbergen”. Openlijk heb ik over het feit gesproken dat ik de staarten van mijn varkens nu nog coupeer tijdens een dierenwelzijnconferentie afgelopen november in Brussel. Niet echt openlijk waren we over het feit dat we als LTO hebben meegewerkt aan het project 'verantwoord omgaan met varkensstaarten'. We hadden de neiging, net zoals de NVV, om slechts mee te kijken op afstand. Uiteindelijk hebben we toch het stapje gemaakt om mee te doen in de klankbordgroep. Dat moet je durven. In december hoorden we via het Duitse Bauernverband dat de EU in Duitsland gecontroleerd had op de uitvoering van de regels en hadden geconstateerd dat er op grote schaal gecoupeerd werd. Ikzelf had toen ook iets van: we moeten er maar niet  teveel over praten.

Nu ik wat afstand heb kunnen nemen, kijk ik er anders tegenaan. Ik vind nu dat we het punt van staarten couperen gewoon bespreekbaar moeten maken. Als je het bespreekbaar maakt, kun je het uitleggen en zullen mensen begrijpen waarom we couperen. We kunnen uitleggen dat we zoeken naar andere wegen. Die hebben we nog niet gevonden. Stoppen lukt nu nog niet in de meeste gevallen. Terwijl ik dit schrijf besef ik me dat dit een hele stap is om in discussie te gaan over een probleem waarvoor we de oplossing niet hebben.

Iets anders. Ook een heilig huisje, waar we binnen de varkenssector niet graag over praten. De discussies over minder vlees eten. Dat kan toch niet? Maar ach, waarom kunnen wij varkenshouders daar niet gewoon over praten? Consumeer bewust en eet met smaak. Waarom moet de schnitzel de grootte hebben van een deurmat? Een schnitzel als een mooie placemat is toch ook niet mals voor diegene die dat wil? Waarom leggen wij dat niet onderscheidend onder een mooi merk in het schap? Een lapje speciaal voor de bewuste consument. Of hoe zit het nu moet de foodprint? Welke rol heeft het varken in de kringloop? Ons varken eet resten uit de voedingsmiddelenindustrie. Een varken dat restproducten eet? Nee, daar praten onze verwerkers niet over. Een varkens als ‘afvalverwerker’. Dat klinkt niet sexy. Dus zwijgen we er maar over. Van de vetresten energie maken? Nee, ook dat weten niet veel mensen.