Vruchtbare Kringloop Achterhoek

Kringloop hoop

Kringloop landbouw. We kunnen er niet omheen. Overheden, milieu- en natuur organisaties, maar ook ketenpartijen buitelen over elkaar heen om kringloop landbouw te stimuleren.

Het begrip Duurzaam is uit. Natuur inclusief is aan slijtage onderhevig. Kringloop denken is het nieuwe denken. Als pootgoedteler probeer ik mij een beeld te vormen: Wat betekent dit voor mijn sector. Een sector die voor een groot deel gericht is op export naar alle hoeken van de wereld. Naar landen waar het een uitdaging is om goed uitgangsmateriaal het land binnen te krijgen. Vanwege oorlogen, een falend betalingssysteem of klimaat ellende. Naar landen waar men geen boodschap heeft aan een in kringlooplandbouw geproduceerde pieper. Want gezond uitgangsmateriaal is per definitie duurzaam. De gebruiker van ons pootgoed zal dus voorlopig niet extra betalen voor dit product. Laat staan de consument want die heeft in deze landen wel wat anders aan het hoofd.

Het is dan dus zaak om op kostprijs per kg product te sturen. Zijn we in staat om in een systeem van kringlooplandbouw een meeropbrengst in kg of kwaliteit te creëren? Of om de kosten van inputs te verlagen. De grootste kans ligt in een goed beheer van de bodem. Op de juiste wijze voeden van bodem en plant kan zeker een meerwaarde creëren. Gebruik van organische meststoffen en groenbemesters is prima te doen. Lastiger wordt het als we af moeten van kunstmest en gewasbeschermingsmiddelen. Waarbij volgens mij kunstmest op zich niet het probleem is, maar de wijze waarop het geproduceerd wordt wel. Ook daar worden nu (groene) stappen gezet. En let wel. In Nederland hebben we dan wel genoeg mest, maar dit is in bijvoorbeeld Afrikaanse landen een heel ander verhaal.

Hoe het gewas gezond te houden. Dat wordt de grootste uitdaging in een tijd waar allerhande gewasbeschermingsmiddelen wegvallen. Ook wij doen proeven met zgn. groene middelen. Middelen waarbij je soms wel, maar ook vaak niet effect ziet. Dan zijn we blij dat we nog gangbare middelen achter de hand hebben. Op de juiste wijze gebruiken van groene middelen is natuurlijk ook een leerproces. Ik sprak laatst een biologische pootgoedteler. Ik vroeg hoe hij het deed met zijn stammenopbouw. Maar hij kocht gangbaar pootgoed aan (niet behandeld) omdat het anders heel lastig is om het uitgangsmateriaal vrij van virus te houden. Dat geeft wel te denken. Ik vond het wel teleurstellend dat de biologische sector geen oplossing hiervoor had, waar wij “gangbaren” van kunnen leren. Hier ligt ook zeker een uitdaging voor de veredeling. Misschien zijn heel andere teeltsystemen de oplossing, zoals strokenteelt. Dat vraagt een totaal ander mechanisatie plaatje, met veel high tech oplossingen. Ook kunnen we nog veel meer en slimmer gebruik maken van de data die we al hebben. 2030 komt in elk geval wel heel snel dichterbij. En het verdienmodel staat mij nog niet helder voor ogen.

De overheid heeft echter ook beloofd om belemmerende wet- en regelgeving op te ruimen. Om nieuwe veredelingstechnieken toe te laten en om boeren een betere positie in de markt te geven. Er is zelfs een taskforce “Verdienmodellen” opgericht. Ik hoop dat daar een model bij zit, waar we ook nog wat kunnen verdienen met het produceren van gezond en veilig voedsel. Intussen is het aan ons om keten breed onderzoek te doen naar de mogelijkheden en onmogelijkheden van kringlooplandbouw in de pootgoedsector. En misschien wordt kringlooplandbouw dan niet de zoveelste hype in park Nederland. Ik blijf hoop houden.


Tineke de Vries

Tineke de Vries

Provinciaal aanspreekpunt Friesland. Provinciaal aanspreekpunt voor Water & Bodem. Provinciaal aanspreekpunt voor Landelijk gebied.

Naar alle weblogs van Tineke de Vries

Praat mee

Om mee te kunnen discussiëren dient u eerst in te loggen.