Klimaataandacht voor landbouw biedt ons kansen in Brussel

Wat doe je nou precies in Brussel? De vraag krijg ik vaak, zoals deze week op een verjaardag. Zaak om dan met een praktisch, aansprekend voorbeeld te komen. Deze keer kon ik inhaken op de actualiteit: de nieuwe Europese Commissie, gepresenteerd door Ursula von der Leyen. Polen krijgt met landbouw een forse portefeuille. Als Janusz Wojciechowski door het Europees Parlement geaccepteerd wordt, gaan we met hem en zijn medewerkers goede relaties opbouwen. Maar het gaat niet alleen om hem.

Eerste ‘vicevoorzitter’ Frans Timmermans krijgt klimaatbeleid en de Europese ‘Green Deal’. Prioriteit nummer één van de Europese Commissie: Europa klimaatneutraal in 2050. Dat duurt nog even, maar zo werkt Brussel: grote doelen stellen. Tien of twintig jaar later landt dat op het boerenerf. Om die reden moet je dus in Brussel zijn. Actueel voorbeeld: Natura 2000. Gebaseerd op Europese wetgeving uit 1979 (Vogelrichtlijn) en 1992 (Habitatrichtlijn). Nederland stemde ermee in. Decennia later zie je hoe het praktisch kan uitpakken (stikstof). Zo gaat de Green Deal de komende jaren het hart van het EU-beleid vormen en onze agenda’s bepalen. De Europese Commissie wil dat minimaal 40% van de GLB-uitgaven gekoppeld wordt aan klimaat. Landbouwbeleid passeert dus het bureau van Timmermans.

Ondertussen blijft Phil Hogan aan als Commissaris voor Handel. Zijn collega’s voor plant- en diergezondheid, milieu, innovatie en budget zijn ook belangrijk. Uiteindelijk hakken lidstaten onder voorzitterschap van Charles Michel knopen door. Daarom zitten we in Brussel midden in een groot netwerk met andere belangenorganisaties, lidstaatvertegenwoordigers en Europarlementariërs. Hun grote aandacht voor land- en tuinbouw, denk aan klimaat, moeten we ook niet zien als bedreiging maar als kans. Boeren en tuinders doen mee voor de lange termijn. Internationaal wordt de land- en tuinbouw gezien als sector met grote impact, die oplossingen biedt. Zoals met bodembeheer (koolstof) en groene energie. In het Klimaatakkoord van Parijs (2015) staat dat voedselvoorziening niet in de knel mag komen door klimaatmaatregelen.

Het internationale bedrijfsleven schuift op van aandeelhoudersbelang naar breder maatschappelijke (stakeholders) belang. Zoals Brussel zegt: “een economie die werkt voor mensen”. Niet alles wordt automatisch door de markt geregeld. Als Europa dus het voortouw neemt in klimaatbeleid, dan zal dat ook moeten blijken uit progressief landbouwbeleid met voldoende budget. Juist, en daarvoor zitten we in Brussel.

Klaas Johan Osinga

Bron: LTO Nederland