Een aantal jaren geleden toen onze kinderen nog klein waren voelde de vakantie als een heuse onderneming. Naast de dagelijkse werkzaamheden binnen en buiten op de boerderij, ook nog dat kleine spul in het gareel houden. En uiteraard hoorde daar een weekje vakantie bij.
Voordat het zover was, waren we druk met het regelen van vervanging en voorbereiding. En na terugkomst (als je pech had), was het puin ruimen. Dat is voor iedereen wel herkenbaar, denk ik.
Aan het einde van de zomer was ik dolblij wanneer ik weer naar mijn werk buitenshuis kon; voornamelijk om uit te rusten. Toen onze kinderen iets ouder waren sprak ik met mijn buurvrouw (die ook met een boer getrouwd is), af om na het middageten met de auto naar het zwembad te gaan. Eerst langs de Duitse supermarkt voor het avondeten (broodjes met kaas en worst en crackers met jam) om vervolgens tot het zwembad ging sluiten te genieten van een duik in het golfbad of om met de voetjes in het water te zitten en te kijken naar de zwemmers die van de hoge duikplanken afsprongen. Om daarna weer te gaan zitten in ons strandstoeltje, lekker aan de klets met de buurvrouw. Dit deden we vooral als het zwemweer was en misschien was het 5x per zomer maar het voelde alsof we wel 50x zijn geweest.
Nu zitten we in een fase dat we met een gerust hart op vakantie kunnen omdat de kinderen volwassen zijn. Het lijkt ons nog steeds geweldig om eens bij de Almabtrieb in Oostenrijk te zijn. Het vee dat de hele zomer onder de bergtoppen heeft gegraasd, gaat samen met de boeren in authentieke kledij naar beneden. De koeienbellen rinkelen in veelvoud. Sommige koeien hebben een mooie tooi op het hoofd in de kleuren passend bij de kledij.
Ach, zelfs daarvoor hoeven we niet naar Oostenrijk. Luc vroeg me of ik nog langs het vee bij Jos was wezen kijken. Toen hij al appte "D’r ligt ook een kalf bij'. Een aantal ‘sterken’ staat altijd bij een weide op kilometer afstand. Eigenlijk hebben we flink veel geluk omdat we bijna alle grond rondom ons erf hebben liggen. Vanuit ons huis kunnen we tot het hoogste puntje van de stuwwal kijken. Achter de bult hebben we geen zicht. Dus regelmatig gaat Luc een rondje rondom het weiland.
Wie gaat er mee om het vee op te halen? We zijn met z'n viertjes. Het draad is in u-vorm en in elke hoek loopt iemand over het smalle straatje. Gelukkig komt er geen tegenligger aan. Daartussen loopt het vee keurig en vlot de bult af, richting onze huiskavel. En zo hebben we weer onze eigen Almabtrieb gehad deze zomer. Zelfs daarvoor hoef je ook niet op vakantie te gaan.
Miranda Nolten, voorzitter provincie Overijssel, LTO Noord Vrouw & Bedrijf
Blijf up-to-date met het laatste nieuws voor jouw agrarische bedrijf via de LTO Dichtbij app.
Vrouw & Bedrijf maakt zich sterk voor bewustwording en versterking van de sociale en financieel economische positie van vrouwen op het agrarisch bedrijf.
