Geen verdienmodel
Voor de ondernemer is het logisch dat hij het zelf organiseert. ‘Mijn mensen willen hier wonen. Voorheen hadden ze huisvesting op soms wel een uur rijden van mijn bedrijf. Na een lange werkdag zit niemand daarop te wachten. Nu zitten ze dichtbij, met goede en veilige huisvesting. Dat is voor iedereen prettiger.’ De werkgever benadrukt dat het geen verdienmodel is. ‘Ik wil het goed doen voor mijn mensen, daar gaat het om. Dan komen ze ook graag terug.’
Tegelijkertijd loopt de kweker nog tegen grenzen aan: ‘Ik wil best uitbreiden, maar dat kan niet zomaar. Sinds 2024 wordt er naar spuitzones gekeken bij nieuwe vergunningaanvragen. Hierdoor mag ik geen nieuwe permanente huisvesting realiseren. Dit terwijl wij in de fruitteelt werken met streng gecontroleerde gewasbeschermingsmiddelen en technieken zonder drift. De veiligheid van onze werknemers staat voorop. De huidige regels sluiten dus niet aan bij de praktijk.’
Ook andere regels spelen mee. ‘Als er grootschalige huisvesting in de buurt komt, kan dat betekenen dat kleinere ondernemers niets meer mogen. Dan loop je vast, terwijl je het juist goed wilt regelen en niet afhankelijk wilt zijn van uitzendbureaus of huisvesters.’
‘Goede huisvesting hoort bij goed werkgeverschap’, besluit Frans. ‘Als je dat op orde hebt, merk je dat je mensen terugkomen. Dat is misschien wel het belangrijkste.’